Wczesny etap rozwoju Italii obejmujący okres VII-i-VI wieku p.n.e. przypada na panowanie Etrusków. Z biegiem czasu organizacja Etrusków, rządzących się wg systemu zbliżonego do greckich miast-państw, została osłabiona przez zewnętrzne zatargi i brak jednolitej władzy. Spowodowało to utratę prymatu w środkowej oraz północnej Italii i przejście Etrusków pod panowanie Rzymu. Etruskowie jako naród byli społeczeństwem niezwykle uzdolnionym, szczególnie pod względem artystycznym. Ich realistyczna sztuka miała swoisty i odrębny charakter. Przejawia się to zarówno w rzeźbie, jak i w malarstwie.
Kraj Etrurii rozciągał się wzdłuż zachodniego wybrzeża półwyspu Apenińskiego nad brzegiem morza Tyrreńskiego, sięgając w głąb półwyspu do podnóża»pasma wzgórz apenińskich.Etruskowie związani kontaktami z Egiptem i Grecją stworzyli oryginalne i twórcze formy architektury i osiągnęli wysoki poziom techniki budowlanej, o którym świadczą nieliczne resztki pozostałe po dawnych obwarowaniach twierdz i budowlach ośrodków miejskich. Na szczególną uwagę zasługują konstrukcje łuków bram, fragmentów murów, mostów, kanałów oraz konstrukcje grobowców.